Οι ανάγκες φέρνουν τις λύσεις

Αναδημοσίευση από το φύλλο Μαΐου 2013 της εφημερίδας Marathonpress

Οι διακοπές του Πάσχα είναι συνήθως για την περιοχή μας, η περίοδος προετοιμασίας για την υποδοχή των καλοκαιρινών επισκεπτών.  Αν δεχτούμε ότι ο δήμος μας διατηρεί ακόμα το χαρακτήρα του παραθεριστικού προορισμού,

Μοναδικά σεμινάρια μεσιτών ακινήτων της NAR, τώρα και στην Ελλάδα

Aude sapere έλεγαν οι Ρωμαίοι, δηλ. να τολμάς να γνωρίζεις…

Σε μια εποχή που η αγορά ακινήτων πλήττεται σφόδρα, ο Σύνδεσμος Ελλήνων Κτηματομεσιτών, που έχω την τιμή να εκπροσωπώ από τη θέση του

Σούρουπο

Σούρουπο.Είναι η ώρα που, μαζί με τη φύση, χαλαρώνει κι αυτός… Αναπολεί τους  απογευματινούς περιπάτους δίπλα στη θάλασσα και το σιωπηρό χέρι που τον κρατάει με κατανόηση...

Είναι η ώρα της θλιμμένης περισυλλογής, της γλυκιάς νοσταλγίας, του αχάριστου παράπονου… Ξέρει ωστόσο, ότι δεν έχει λόγους… Είναι ήδη πολύ τυχερός…

Αυθαίρετες …πληγές!

Αναδημοσίευση από το φύλλο Απριλίου 2013 της εφημερίδας Marathonpress

Στις 17 Απριλίου αναρτήθηκε από το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας & Κλιματικής Αλλαγής, για δημόσια διαβούλευση ένα ελπιδοφόρο νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση της αυθαίρετης δόμησης, όπως αυτό παρουσιάζεται στις προηγούμενες σελίδες.

Οι προσδοκίες του εν λόγω σχεδίου νόμου,

Πρόβλεψη για το μέλλον ή ανάλυση για το παρόν…;

Αναδημοσίευση από το φύλλο Μαρτίου 2013 της εφημερίδας Marathonpress

Ο Μάρτης αποτελούσε ανέκαθεν το μήνα των αντιθέσεων. Από τη μία, είναι ο μήνας που εισάγει την άνοιξη και μαζί της, την καλή διάθεση, τη χαρά, την ελπίδα, την αισιοδοξία… Από την άλλη, όπως έλεγαν οι παλαιοί: “Μάρτης, γδάρτης και κακός παλουκοκάφτης!”.

Κάπως έτσι

Καλωσόρισμα

Αναδημοσίευση από το φύλλο Φεβρουαρίου 2013 της εφημερίδας Marathonpress

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας καλωσορίζουμε στη νέα στήλη για την ακίνητη περιουσία! Όταν ο Βασίλης μοιράστηκε μαζί μας την ιδέα έκδοσης της εφημερίδας, προτείναμε να συμπεριλάβει μία ενότητα για τα νέα της κτηματαγοράς στην περιοχή μας. Οι συνθήκες ωρίμασαν και να που είμαστε κοντά σας, με στόχο την παρουσίαση ενδιαφέροντων θεμάτων, νέων και ειδήσεων. Ο ρεαλισμός θα έχει πάντα ρόλο καθοδηγητή στις απόψεις μας, ωστόσο θα επιχειρούμε να μένουμε μακριά από την απογοήτευση των καιρών και να προσεγγίζουμε τα θέματα με αισιοδοξία κι ελπίδα.

Ξεκινώντας, θα ήταν ωφέλιμο να φωτίσουμε απαλά την τοπική κτηματαγορά. Πώς διαμορφώθηκε δηλαδή, τα τελευταία χρόνια, τι συμβαίνει σήμερα στα ακίνητα και πόσο έχουν επηρεαστεί οι αξίες από την οικονομική δυσχέρεια; Οι απαντήσεις στα δεύτερα ερωτήματα δεν διαφέρουν σε τίποτα από τα παραδείγματα οποιονδήποτε άλλων περιοχών στην επικράτεια.

Στις μέρες μας, η αγορά ακινήτων τοποθετείται στο μέσον της μεγαλύτερης κάμψης των τελευταίων 20 και πλέον ετών. Όμως, η στασιμότητα που την χαρακτηρίζει δεν οφείλεται, κατά τη γνώμη μας, σε ίδια αίτια και σε εγγενή προβλήματα. Είναι σαφές -και θα το αναλύσουμε σε επόμενα φύλλα- ότι η μεγάλη άνοδος των τιμών των ακινήτων τη δεκαετία 1998-2008 θα μπορούσε να επιφέρει εν τέλει πτώση, κάτι που κανείς δεν τολμούσε να εκφράσει στο παρελθόν. Παρ’ όλ’ αυτά, είναι αξιωματικά αποδεκτό ότι τα δημοσιονομικά μας προβλήματα και η ύφεση που επέφεραν αυτά και τα μνημόνια εν συνεχεία επηρέασαν κάθε στρώμα της αγοράς. Τα ακίνητα δεν θα μπορούσαν να εξαιρεθούν.

Αναφορικά με το πρώτο ερώτημα, πως διαμορφώθηκε δηλαδή, η αγορά ακινήτων τα προηγούμενα χρόνια στην περιοχή μας, μπορούμε να αναφέρουμε ότι ο χαρακτήρας της κτηματαγοράς μετεξελίχθηκε από εξοχικό θέρετρο σε ημι-μόνιμος ή μόνιμος προορισμός κατοικίας. Είχε δηλαδή οικιστικό προφίλ. Και αυτό, εξαιτίας της άμεσης πρόσβασης, του μεγάλου παραλιακού μετώπου και των έργων υποδομής που διακρίνονται σχετιζόμενα με άλλες όμορες περιοχές.

Από την άλλη, με δεδομένη την άνοδο του μόνιμου πληθυσμού, οι επιχειρήσεις αυξάνονταν δυσανάλογα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, να παρατηρηθούν σε ορισμένα είδη σημάδια κορεσμού ακόμα και την εποχή της ανάπτυξης, όταν δηλαδή τα πράγματα πήγαιναν καλά. Σημαντικός παράγοντας στη δημιουργία λανθάνουσας επιχειρηματικότητας υπήρξε η ανορθολογική αξιολόγηση του φαινομένου της καθημερινής μετακίνησης του πληθυσμού προς άλλες περιοχές (κέντρο Αθηνών) που είχε ως αποτέλεσμα η κατανάλωση να γίνεται εκτός του τόπου διαμονής.

Σήμερα, αν κάποιος επιχειρήσει να αποδώσει έναν μονολεκτικό χαρακτηρισμό για την αγορά ακινήτων στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου μας, εκτιμούμε ότι αν προφέρει τη λέξη αβεβαιότητα, θα έχει τις λιγότερες πιθανότητες να σφάλει. Οι λόγοι είναι προφανείς. Σε περιόδους κρίσης, με επιβεβαιωμένη πτώση στο βιοτικό επίπεδο και ως εκ τούτου χαμηλότερη ποιότητα ζωής, παρατηρείται το φαινόμενο της επιστροφής προς τα αστικά κέντρα. Ο περιορισμός των μετακινήσεων ανάγεται σε επιβολή κι έτσι όσοι μετακινήθηκαν με σκοπό να μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε φιλικό περιβάλλον, αναγκάζονται να επιστρέψουν πίσω, τοπικά και βιοτικά…

Τι θα γίνει λοιπόν αύριο; Πώς θα είναι η καθημερινότητά μας στη Νέα Μάκρη, το Μαραθώνα, τις γύρω περιοχές όταν η αγορά δεν θα μπορεί να αντέξει άλλο το βάρος της φορολογίας και της ταπείνωσης εκείνου που κόπιασε μια ολόκληρη ζωή για να δημιουργήσει ένα και μόνο μαγαζάκι…;

Καμία απάντηση δεν είναι εύκολη. Και καμία λύση δεν είναι ανύπαρκτη. Εξάλλου, αν δεν υπήρχαν λύσεις, δεν θα υπήρχαν και προβλήματα… Η συνέχεια στα επόμενα φύλλα!

Mια στιγμή στο μετρό

Ένα ελάχιστο ευτύχημα της κρίσης σήμερα είναι ο επαναπροσδιορισμός των αξιών στην ελληνική κοινωνία. Η καθημερινότητα μας διδάσκει και νομίζω ότι αν επιθυμούμε πραγματικά την αλλαγή, τότε όλοι μας οφείλουμε να αναπαράγουμε τις σκηνές που μας στιγματίζουν…

«Σκηνικό: συρμός του μετρό,
7 το απόγευμα Παρασκευής. Στάση Συγγρού. Εισέρχεται στο συρμό ένας από τους γνωστούς επαίτες

Μόνο ο Θεός ξέρει... (αντί ευχών)

Κάποτε ζούσε σ’ ένα χωριό ένας φτωχός γέροντας, ο οποίος είχε ένα όμορφο άλογο που τον βοηθούσε στα κτήματα. Ήταν δε, τόσο όμορφο και δυνατό, ώστε ήταν γνωστό σε όλη τη γύρω περιοχή.

Κάποια μέρα, ένας πρίγκιπας που εντυπωσιάστηκε από τη φήμη και το παρουσιαστικό του αλόγου, θέλησε να το αγοράσει, προσφέροντας στον γέροντα

Στους ρυθμούς της μέρας

Πάνω από δέκα χρόνια έχουν περάσει από τότε που οι σκέψεις που ακολουθούν είχαν δημοσιευτεί σε τοπική εφημερίδα.

Σήμερα, δυστυχώς, δεν μπορώ να πω πως τα πράγματα έχουν διαφοροποιηθεί πολύ…

 «ΣΤΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ…»

του Φάνη Παυλίδη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: “ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ”              6-6-2003

Το τέλος μιας κουραστικής ημέρας έχει επιτέλους φθάσει. Γυρίζω σπίτι με προσδοκίες για στιγμές χαλάρωσης… Ο καταιγισμός από βαθιές έννοιες και δυσεπίλυτα προβλήματα που δεχόμουν από τις επιστημονικές μελέτες των πανεπιστημιακών μου υποχρεώσεων αλλά και η κουραστική απασχόλησή μου στο εργασιακό μου τομέα φαίνεται να ολοκληρώνονται για σήμερα…

    Ύστερα από ένα χαλαρωτικό μπάνιο, κάθομαι στον κήπο του σπιτιού με ένα ποτήρι κρασί ψάχνοντας την αλληλογραφία της ημέρας για κάτι σημαντικό. Εκ των υστέρων κρίνω την επιλογή μου λανθασμένη… Κι αυτό γιατί ανάμεσα σε λογαριασμούς και ενημερωτικά φυλλάδια διακρίνω κι ένα γράμμα με αποστολέα έναν φίλο με έντονες φιλοσοφικές ανησυχίες. Προς στιγμήν σκέφτομαι να μην ενδώσω στο άνοιγμα του ελκυστικού φακέλου, ωστόσο η περιέργειά μου δεν μου αφήνει περιθώρια επιλογών. Διαβάζω:

« “Θα έπρεπε να χαίρομαι”, μου ψιθυρίζει η φωνή της εποχής. Ζω σ’ ένα κόσμο πιθανοτήτων. Σε μια ανυπόμονη χώρα με εντυπωσιακές προσδοκίες. Στο μέλλον τίποτα δεν αποκλείεται και τα πάντα επιτρέπονται…

“Παγκοσμιοποίηση” είναι μια χαϊδεμένη λέξη σ’ αυτόν τον πολιτισμό, όπου η δημοκρατία θεωρείται παρεξηγημένη αξία και ο καπιταλισμός αντιμετωπίζεται σαν ο πιο λουσάτος μονόδρομος. Βαρέθηκα να κατοικοεδρεύω σ’ αυτή τη χώρα χωρίς να το θέλω! Μπορεί όμως και να το ήθελα… Μπορώ να βρίσκομαι ταυτόχρονα παντού και πουθενά.. Μπορώ να μην αγχώνομαι για το αύριο, αφού το αύριο υποτίθεται είναι εδώ. Επικοινωνώ με όλους,  όπου κι αν είμαι μέσα από κοινά σύμβολα τρόπου ζωής, με Coca Cola, McDonalds και Marlboro. Συνεννοούμαι με μια κοινή γλώσσα. Επηρεάζομαι, παρακινούμαι και λειτουργώ σύμφωνα με τις εξελίξεις, που συνήθως με βρίσκουν προτού τις ψάξω.

Αλληλογραφώ μέσω e-mail! Θεωρώ ανήκουστο το γεγονός ότι κάποτε υπήρχε ζωή χωρίς την τηλεόραση. Παρακολουθώ τα πιτσιρίκια του σήμερα, τη γενιά του Internet όπως αποκαλείται, να κάθεται στην οθόνη του υπολογιστή και να έχουν άποψη σε μια ηλικία που τα παιδιά μιας άλλης εποχής διάβαζαν κλασσικά εικονογραφημένα.

Τώρα η ζωή έχει ταυτιστεί με την μονοτονία μιας μονοκόμματης εικόνας χωρίς όρια. Ανάμεσα στον κόσμο των media και την αυτοκρατορία της τεχνολογίας υψώνονται τα γυάλινα κτίρια του 2000. Η επανεφεύρεση και η διάθεση για δημιουργία νέων κόσμων παραμένουν οι σταθερές αξίες της ανθρωπότητας.

Σήμερα, ό,τι πέρασε στο παρελθόν μοιάζει σαν στιγμιότυπο από ταινία μιας άλλης εποχής. Σήμερα η αισιοδοξία είναι στρατηγική. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Αύριο η αιωνιότητα θα είναι πραγματικότητα. Σε ποια ηλικία θα θεωρείται κανείς μεγάλος στο νέο αιώνα; Σε καμία υποστηρίζουν οι πιο απογειωμένοι επιστήμονες που έχουν βαλθεί ν’ αποδείξουν ότι ο θάνατος δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα μικρόβιο που μπορεί να νικηθεί! Οι πιο προσγειωμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι σε 80 χρόνια ο μέσος όρος ζωής του ανθρώπου θα έχει φθάσει τα 120 χρόνια.

Και να πως θα μεγαλώνουμε τα παιδιά μας: τα μωρά του αιώνα θα αποτελούν τη μεγαλύτερη επιλογή μας… Σύμφωνα με τους νόμους της γενετικής, τα παιδιά θα μπορούν να σχεδιάζονται από την επιστήμη σύμφωνα με τις επιθυμίες των γονέων. Χρώμα ματιών, μαλλιών, ύψος, τα πάντα θα έρχονται κατά παραγγελία σε ένα κόσμο υποτιθέμενης τελειότητας που πολλοί φοβούνται ότι θα θυμίζει τον ανεκπλήρωτο εφιάλτη του Χίτλερ. Η κλωνοποίηση θα αποτελέσει ένα από τα πιο επίμαχα θέματα των επόμενων δεκαετιών. Οι υποστηρικτές της είναι εξίσου πολλοί με τους αντιρρησίες.

Στα επόμενα 25 χρόνια ο πλανήτης θα γνωρίσει μια απαράμιλλη άνθηση σε πολλά επίπεδα: οικονομική, κοινωνική, περιβαλλοντική. Σ’ αυτό θα βοηθήσουν οι ανοικτές αγορές, η παγκοσμιοποίηση. Τα κομπιούτερ, τα δίκτυα, η βιοτεχνολογία, η εναλλακτική τεχνολογία ενέργειας θα ενισχύσουν το μεγάλο άλμα, καθώς και η εξομοίωση των πολιτισμών, ο εκδημοκρατισμός των προβληματικών χωρών κι η οικονομική αλληλεξάρτηση των χωρών, μέσα σ’ ένα κόσμο γεμάτο αντιθέσεις… 

Η μορφή της εκπαίδευσης αλλάζει για πάντα κι η αθωότητα της παιδικής ηλικίας θεωρείται φαινόμενο ξεπερασμένο. Αποπροσανατολισμός κι επανεξέταση θα είναι τα στοιχεία που θα δημιουργήσουν μεγάλη επιστροφή στη θρησκεία. Θα παραμένει και θα αναλύεται το ερώτημα, ποιος δημιούργησε τελικά αυτόν τον κόσμο;!

Αν δεν μας αρέσει η εξέλιξη της ζωής στη γη, μπορούμε να ζήσουμε κι αλλού. Στον πλανήτη Άρη, λένε οι επιστήμονες είναι δυνατόν να διαιωνιστεί το ανθρώπινο γένος. Σε 100 χρόνια προβλέπουν οι ειδικοί ότι η βιόσφαιρα θα έχει αρχίσει να εξαπλώνεται σαν ιστός μέχρι τον Άρη. Οι επιστήμονες της NASA προγραμματίζουν ήδη την πρώτη ανθρώπινη αποστολή κι ο αποικισμός του κόκκινου πλανήτη είναι το μεγαλύτερο όνειρο των επιστημόνων, αν κι αυτό δεν έχει ήδη πραγματοποιηθεί…

Η εξουσία παύει να πηγάζει από τα κοινοβούλια του κόσμου και ρέει σαν χείμαρρος από τον κόσμο των δικτύων. Η πολιτική καθορίζεται από την επικοινωνία. Και οι πολιτικοί είναι πλέον …επαγγελματίες!

Παρ’ όλ’ αυτά όμως, δε χρειάζεται να φοβάσαι το άλμα της εξέλιξης, φίλε μου. Η αύξηση του μέσου όρου ζωής, η υλοποίηση του Jumbo 747 και του Concorde, η δυνατότητα να επικοινωνείς με όλο τον κόσμο σε χρόνο (0) μέσα από μια οθόνη είναι γεγονότα. 

Και ναι, μπορεί ο 20^ος αιώνας να ήταν ένας από τους πιο φρικτούς αλλά οφείλει να ομολογήσει κανείς ότι τελείωσε με τη μεταμέλεια και τη διάθεση για νέες κατακτήσεις. Γι’ αυτό και η ψυχή του κόσμου θα μείνει υπεράνω των ανθρωπίνων επιτευγμάτων και ο χρόνος θα είναι το μόνο αληθινά σπάνιο αγαθό…»

Τελικά για μια ακόμα φορά η περιέργεια μου με προδίδει… Ο φίλος μου κατάφερε να με βυθίσει σε νέες σκέψεις καθιστώντας τα φιλόδοξα σχέδια μου περί πνευματικής χαλάρωσης έναν νέο μετατεθειμένο στόχο! Σε πολλά διαπιστώνω πως διαφωνώ. Με άλλα οργίζομαι! Μα τελικά, …προβληματίζομαι!

 Ένα γράμμα με σκόρπιες και ασύνδετες σκέψεις κατόρθωσε να διεγείρει τα αισθητήρια νεύρα μου και να μου θυμίσει πως πίσω από τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας με τους μικροπροβληματισμούς κρύβονται ζητήματα περισσότερο ουσιώδη. Ομολογώ πως στην άκρη του μυαλού μου πλανάται η σατανική ιδέα πως ίσως όλα αυτά τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη ζωή μας σήμερα έχουν σκοπίμως ενταχθεί στο παρόν μας με σκοπό να καταστεί ο αυτοέλεγχος μας, και αυτός μαζί με άλλα, φαινόμενο απαρχαιωμένο…

Τρομοκρατία #2

Η επικαιρότητα συνήθως εμπνέει. Η λογική και το συναίσθημα μου όμως, δεν μου επιτρέπουν να ερμηνεύσω την “έμπνευση” ως καταστροφή…

Με αφορμή τα γεγονότα στη Βοστώνη, ανέσυρα ένα παλιό μου κείμενο, που μετά από μια δεκαετία και κάτι, μοιάζει επίκαιρο, επιβεβαιωμένο και συνάμα προφητικό…

Μακάρι να μην ήταν!!!