Τα μικρά βασίλεια και οι μεγάλες αξίες

Μια φορά κι έναν καιρό -έναν καλό καιρό-, κάποιοι φωτισμένοι βασιλιάδες αποφάσισαν να ενώσουν τα βασίλειά τους, να παραμερίσουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και με αμοιβαία συνεργασία να εξασφαλίσουν την πρόοδο και τη βελτίωση της ζωής των λαών τους. Ήταν όλοι τους ισχυροί, προνοητικοί και «ανοιχτόμυαλοι», πραγματικοί ηγέτες.

Μάλιστα, όταν οι μεταξύ τους συζητήσεις είχαν πλέον προχωρήσει σημαντικά, αποφάσισαν να γράψουν πάνω σε έναν πάπυρο όλες τις συμφωνίες τους και τους λόγους, που τους οδήγησαν να απαρνηθούν τις πολυτελείς ανέσεις τους και μαζί με αυτές τις εγωιστικές απολαύσεις των δικών τους μικρών βασιλείων με τις τάσεις απομόνωσης και να συνεργαστούν για ένα καλύτερο μέλλον των λαών τους.

Μεταξύ άλλων ανέφεραν: «…αποφασισμένοι να θέσουν τις βάσεις μια διαρκώς στενότερης ένωσης των λαών, …αποφασισμένοι να εξασφαλίσουν, με κοινή δράση, την οικονομική και κοινωνική πρόοδο των λαών τους καταργώντας τους φραγμούς που τους διαιρούν, …θέτοντας ως κύριο στόχο των προσπαθειών τους τη σταθερή βελτίωση των όρων διαβίωσης και απασχόλησης των λαών τους, …αναγνωρίζοντας ότι η εξάλειψη των υφισταμένων εμποδίων απαιτεί συντονισμένη δράση για να εξασφαλιστεί σταθερότητα στην επέκταση της οικονομίας, ισορροπία στις συναλλαγές, καθώς και συνθήκες θεμιτού ανταγωνισμού, …μεριμνώντας να ενισχύσουν την ενότητα των οικονομιών τους και να προωθήσουν την αρμονική τους ανάπτυξη, μειώνοντας τις υφιστάμενες ανισότητες μεταξύ των διαφόρων περιοχών και την καθυστέρηση των λιγότερο ευνοημένων, …επιθυμώντας να συμβάλουν, ασκώντας κοινή εμπορική πολιτική, στην προοδευτική κατάργηση των περιορισμών στις διεθνείς συναλλαγές, …προτιθέμενοι να εδραιώσουν την αλληλεγγύη που συνδέει την ήπειρο με τις υπερπόντιες χώρες, και …επιθυμώντας να εξασφαλίσουν την αύξηση της ευημερίας τους, …αποφασισμένοι να εδραιώσουν, με τη συνένωση των οικονομικών τους δυνάμεων, τη διαφύλαξη της ειρήνης και της ελευθερίας και καλώντας τους άλλους λαούς που συμμερίζονται τα ιδεώδη τους να συμμετάσχουν στην προσπάθειά τους…»*.

Αμέσως μετά, ικανοποιημένοι όλοι και απολύτως εμπνευσμένοι από το όραμα της επιδιωκόμενης ευημερίας, ως αποτέλεσμα κοινών προσπαθειών και δράσεων, ξεκίνησαν να υλοποιούν σταδιακά το μακρόπνοο και πάντως φιλόδοξο σχέδιο τους, ξεπερνώντας πολλές δύσκολες περιόδους με ανυπέρβλητα προβλήματα, παρέχοντας στους λαούς τους περιόδους ευτυχίας.

Τα χρόνια περνούσαν, οι συνθήκες ζωής άλλαζαν και τους εμπνευσμένους βασιλιάδες διαδέχονταν στους θρόνους τους νέοι, λιγότερο ικανοί και σίγουρα περισσότερο ιδιοτελείς αρχηγοί. Οι λαοί άρχισαν να δυσανασχετούν και να αντιδρούν, μη μπορώντας να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της ζωής, αφού εν τω μεταξύ η ευημερία είχε αντικατασταθεί από τη λιτότητα, τη στέρηση, ακόμη και την ανέχεια σε μερικά βασίλεια. Οι δε παραπάνω αρχές είχαν καταστεί απλές αραδιασμένες λέξεις σε μερικά κείμενα που πλέον είχαν μικρή σημασία.

Ώσπου…

Ώσπου, μια μέρα, ένα μικρό βασίλειο -που είχε όμως αρκετή δύναμη και πάντα ήταν επιφυλακτικό με τις κοινές δράσεις της ένωσης βασιλείων- αποφάσισε να πει “STOP”, ακόμη και σε εκείνα, τα λίγα, στα οποία μετείχε. Το παράδοξο ήταν ότι, το “STOP” δεν το είπε η πρωτεύουσα του βασιλείου, ούτε οι αστοί των πλούσιων πολιτειών, ούτε ο νέος πληθυσμός, αλλά οι περιφερειακές πολιτείες και οι μεσήλικες και γηραιοί υπήκοοι. Εκείνοι ήταν οι σύμβουλοι των βασιλιάδων και με τις πράξεις και τις πολιτικές τους ευθύνονταν για το έλλειμμα ηγεσίας και ικανοτήτων, που εν πολλοίς οδήγησαν την ένωση στην παρακμή...

Ανεξάρτητα όμως από το προφίλ εκείνων που επέλεξαν να απομονωθούν, ο προβληματισμός έγινε διάχυτος σε όλα τα βασίλεια. Όλοι αναρωτιούνταν πλέον ανοιχτά για τα λάθη τους και την ξεπερασμένη πολιτική που εφήρμοσαν, αναζητώντας τους λόγους για τους οποίους οδηγήθηκαν στην αποτυχία, που άλλωστε γνώριζαν, αλλά κανείς δεν τολμούσε μέχρι πρότινος να εκφράσει δημοσίως.

Κάποιοι -που είχαν ήδη από πολλά χρόνια ξεφύγει από τις αρχές, που άλλοτε ήταν οι γενεσιουργοί λόγοι της ένωσης- επέδειξαν σκληρότητα και αναλγησία για την απόφαση αποχώρησης, επιρρίπτοντας ταυτόχρονα αποκλειστικές ευθύνες στο μικρό βασίλειο. Αυτοί ήταν εκείνοι που με την αλαζονεία τους προσπαθούσαν πάντα να επιβληθούν στην ένωση και να υποτάξουν -όπως πάντοτε ιστορικά αρέσκονταν- τα άλλα, απείθαρχα και κατώτερα βασίλεια.

Κάποιοι άλλοι, είτε γιατί ουδέποτε συμβιβάστηκαν με τις αμοιβαίες υποχωρήσεις που απαιτούσε η ένωση και επεδίωκαν μόνο τα ευεργετήματα αυτής, χωρίς δεσμεύσεις, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να πιεστούν αφόρητα έναντι των εταιρών, είτε γιατί συνειδητοποίησαν ότι ο αρχικός στόχος της ένωσης έπαυσε να επιδιώκεται και μεταλλάχθηκε, βρήκαν την ευκαιρία να θέσουν ανοιχτά το ζήτημα επαναπροσδιορισμού της πολιτικής και των αξιών της.

Ήταν, μάλλον, αργά…

Οι λαοί είχαν απογοητευτεί. Οι αξίες της ελευθερίας, της ειρήνης, της ευημερίας και της αλληλεγγύης, η μείωση των ανισοτήτων, η αρμονική ανάπτυξη, η ενότητα, η ισορροπία και η πρόοδος φαίνονταν ξένες. Τόσο ξένες, που δεν μπορούσαν πλέον να περιγραφούν, πολλώ δε να επιδιωχθούν. Οι λαοί είχαν μεταξύ τους απομακρυνθεί.

Υπήρχαν όμως ακόμη κάποια σημεία επαφής. Λέγονταν ΑΞΙΕΣ. Ανθρώπινες αξίες.

Ξέρετε, οι αξίες δεν φθείρονται. Οι αξίες είναι άυλες, είναι ιδέες. Και οι ιδέες δεν αποτυγχάνουν. Τα πρότυπα αποτυγχάνουν. Όπως αποτυγχάνουν οι πολιτικές, τα οικονομικά συστήματα, οι βασιλιάδες, ακόμη και οι άνθρωποι… Οι αξίες όμως, είναι πάντα εκεί. Στον πάπυρο!

Να θυμίζουν τον σκοπό και

να δείχνουν προς το στόχο…

  

*Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, (ΕΟΚ), Προοίμιο, Ρώμη, 1957.

Γλυκιά ικανοποίηση

Μια φορά κι έναν καιρό, στη μικρή λιλιπούτεια πολιτεία ζούσε ένας καλός δάσκαλος που μόνο σοφά λόγια είχε να πει στους μικρούς και μεγάλους μαθητές του. Ήταν, βλέπετε, όχι πολύ μεγάλος, αλλά σίγουρα είχε αφιερώσει πολύ χρόνο στη ζωή του

Η μεγάλη νίκη

Πέρασε καιρός!

Ο ιδιώνυμος τρόπος έκφρασής του σώπασε… Όχι όμως η ψυχή του.

Παλεύει ακόμη ανάμεσα στο χάος και ΠΙΣΤΕΥΕΙ στο όραμά του, που δεν εγκαταλείπει ούτε στιγμή.

Ακολουθεί τις παλιές, σοφές συμβουλές του πολέμου και με το κεφάλι ψηλά, κοιτώντας τον εχθρό κατάματα, προσπαθεί…

Να επιβιώσει,

Να επιτύχει,

Να προσφέρει,

Να νικήσει.

Και θα νικήσει.

Ο ισχυρός αετός και το επίμονο σκαθάρι

Ο μύθος που ακολουθεί αποτυπώνει την υπεροψία των ισχυρών στην προσπάθειά τους να υποτάξουν τους αδύναμους με μόνο όπλο τη δύναμή τους. Ο διδακτικός Αίσωπος, χιλιάδες χρόνια μετά, παραμένει επίκαιρος…

Ο μύθος στην αρχαία μας γλώσσα:

Ἀετὸς καὶ κάνθαρος

Ἀετὸς λαγωὸν ἐδίωκεν. ὁ δὲ ἐν ἐρημίᾳ τῶν βοηθησόντων ὑπάρχων,

ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν

«ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν»

«ευτυχής όποιος γνωρίζει ιστορία»

Ευριπίδης, Αρχαίος Έλλην Τραγικός

ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν, μήτε πολιτῶν ἐπὶ πημοσύνην μήτ’ εἰς ἀδίκους πράξεις ὁρμῶν, ἀλλ’ ἀθανάτου καθορῶν φύσεως κόσμον ἀγήρων, πῇ τε συνέστη καὶ ὅπῃ καὶ ὅπως. τοῖς δὲ τοιούτοις οὐδέποτ’ αἰσχρῶν ἔργων μελέδημα προσίζει

Πραγματικά πλούσιος είναι εκείνος που διδάχθηκε πώς να ερευνά συστηματικά τον κόσμο, Χωρίς να επιδιώκει την συμφορά των συμπολιτών του  και χωρίς να επιδίδεται σε άδικες πράξεις, αλλά συλλαμβάνοντας με την νόησή του την αγέραστη κοσμική τάξη της αθάνατης φύσεως, με ποιον τρόπο αυτή δημιουργήθηκε και για ποιον σκοπό και πώς ακριβώς. Στο μυαλό τέτοιου είδους ανθρώπων ουδέποτε προσκολλάται η μέριμνα για αισχρές πράξεις.

Είτε αποδώσει κανείς στη νεοελληνική τη μνημειώδη φράση του αρχαίου τραγικού, ως “ευτυχία περί την ιστορική γνώση” είτε κατά το ορθότερο ως “μανθάνειν κατόπιν ερεύνης”, οδηγείται κατά συλλογική παραδοχή στο συμπέρασμα ότι, αν οι σύγχρονοι Έλληνες θέλουμε να υπερηφανευόμαστε στο παρόν αλλά και το μέλλον, για τον αρχαίο πολιτισμό μας και να προσποριζόμαστε λίγη από την αίγλη του, οφείλουμε να πράττουμε με γνώμονα την ιστορία και την έρευνα.

Ενόψει του μεθαυριανού διλλήματος, στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε με ΝΑΙ ή ΟΧΙ σε ερώτημα που τελικώς λίγη σημασία έχει, αφού η λαϊκή βούληση θα παραφραστεί σε κάθε περίπτωση, διαβάζω τα κάτωθι, που αφορούν στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, όπως τον εξιστορεί ο Θουκυδίδης.

Επιστολή στον Ευρωπαίο Εταίρο

Ελλάς, 27.06.2015

Ευρωπαίε Εταίρε,

Δεν σε αποκαλώ αγαπητό γιατί είμαι πολύ θυμωμένος μαζί σου και, παρά την ευγένεια που χαρακτηρίζει το αθάνατο δημοκρατικό μου φρόνημα, δεν δύναμαι να σε αποκαλέσω έτσι. Τουλάχιστον προς το παρόν.

Σε παρακαλώ, μην παρεξηγήσεις την προσφώνηση του εταίρου. Δεν αναφέρομαι στην ιδιότητα που προσδίδει στη λέξη η έννοια της πορνείας, όπως φαίνεται στο αρχαιοελληνικό λεξικό μου, αυτό από το οποίο εσύ, μετά από εμένα, εμπνεύστηκες και χρησιμοποίησες ως βάση για τη δική σου γλώσσα. Τη δική σου ιστορία. Τη δική σου πολιτισμένη ύπαρξη… Αναφέρομαι στον όρο που πριν εξήντα και πλέον χρόνια, μερικοί ευρωπαίοι, οι εμπνευστές του οράματος της ενωμένης Ευρώπης και της ενιαίας αγοράς, αποφάσισαν ότι πολλοί μαζί μπορούμε καλλίτερα. Εγώ τότε δεν ήμουν ακόμη εκεί. Εσύ όμως αργότερα, μου απέδωσες τον ισότιμο αυτόν χαρακτηρισμό.

Σε περίπτωση που δεν θυμάσαι ή που δεν θέλεις να θυμάσαι, σε ενημερώνω ότι, υπερβαίνοντας τον εαυτό μου και διακατεχόμενος από θυμό, ανασύρω στη μνήμη μου τι μου έχεις κάνει από παλιά. Συγχώρα με, αλλά είναι από τις λίγες στιγμές που η οργή υπερνικά τον υγιή σεβασμό που τρέφω για σένα και το σύγχρονο πολιτισμό σου.

Γερμανέ, Βρετανέ, Ιταλέ, Γάλλε, Ολλανδέ, Αυστριακέ, Βέλγε, Βούλγαρε, Δανέ, Ιρλανδέ, Ισπανέ, Κροάτη, Κύπριε, Λεττονέ, Λιθουανέ, Λουξεμβούργε, Μαλτέζε, Ούγγρε, Πολωνέ, Πορτογάλε, Ρουμάνε, Σλοβάκε, Σλοβένε, Σουηδέ, Τσέχε, Φινλανδέ,

Κάποιος από σας δεν ήταν που κατέσφαξε πριν εβδομήντα χρόνια ένα ολόκληρο χωριό ως αντίποινα ενός αιματοβαμμένου παγκοσμίου πολέμου;  Μερικοί από σας δεν ήταν που δεν αποδεχθήκατε ποτέ τον αγώνα για την ανεξαρτητοποίηση ενός μεγάλου ελληνικότατου νησιού πριν εξήντα χρόνια; Δεν ήσαστε εκείνοι που πριν από εβδομήντα πέντε χρόνια εκφράσατε φασιστικές, επεκτατικές τάσεις κατά μας, με συμμάχους σας κάποιους άλλους στο βορρά που επιδιώκουν σήμερα να ενταχθούν στην «οικογένεια» μας και εισβάλατε στα εδάφη μας; Μερικοί από εσάς δεν ήταν που αν και πολεμήσαμε μαζί πριν από έναν αιώνα, δεν μείνατε ευχαριστημένοι από τη διανομή των εδαφών και μας επιτεθήκατε; Κάποιοι από σας δεν ήταν που προσφεύγατε στα διεθνή δικαστήρια ήδη από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα ζητώντας την ικανοποίηση των τραπεζών σας για τα δάνεια που σας χρωστούσαμε από  τότε; Τι να πρωτοθυμηθώ;

Στη θέση σου θα αισθανόμουν κάπως άβολα. Αλλά περίμενε. Δεν τελείωσα ακόμη. Θέλω να σου πω το δικά μου κατορθώματα. Εγώ λοιπόν, ομότιμε και πολιτισμένε εταίρε, που παρά τα παραπάνω, πίστεψα στο ευρωπαϊκό όνειρο είμαι ένας απλός πολίτης μιας μικρής, όμορφης χώρας, που ο Θεός μας (βλέπεις, έχουμε κάποιον σχεδόν ίδιο και όχι άλλον) προίκισε απλόχερα. Έχω την πολυτέλεια να ζω σε ένα εξαιρετικό περιβάλλον, με οκτώ μήνες το χρόνο καλοκαίρι, τριακόσιες μέρες το χρόνο ηλιοφάνεια, με φυσικό πράσινο και τοπία απαράμιλλης ομορφιάς, που ζηλεύει ακόμη και ο πιο ερωτευμένος με τη χώρα του πατριώτης.

Μπορεί με τα μέτρα που θέλεις να μου επιβάλεις νομίζοντας ότι σε κοροϊδεύω χρόνια και δεν σε υπολογίζω αλλά σε εκμεταλλεύομαι, να μου στερήσεις το νεσκαφέ και τη βενζίνη που χρειάζεται το ενεργοβόρο αυτοκίνητό μου που εσύ μου πούλησες ακριβά τα καλά χρόνια για να καταφέρω να πάω στην παραλία, αλλά πάντα θα μπορώ να πάρω το ποδήλατό μου και να κατηφορίσω μέχρι εκεί, να ρίχνω δυο «απλωτές» στις καθαρές θάλασσες των έξι χιλιάδων νησιών μου, να κάνω μακροβούτι στο ελεύθερο πνεύμα μου, στο οποίο δεν μπορείς να επιβάλεις μέτρα, και να χορεύω στο ρυθμό του Ζορμπά, που εδώ στη χώρα μου κι εσύ θαυμάζεις ανοιχτά, όχι κρυφά. Ό,τι και να κάνεις, όποια μέτρα κι αν μου επιβάλεις, βουτιές θα κάνω πάντα…

Βλέπεις, είμαι και λίγο ωχαδελφιστής. Δε χολόσκαω. Αλλά έχω και φιλότιμο, λέξη που δεν μπόρεσες να χωρέσεις στο δικό σου λεξικό, πιθανολογώ γιατί αγνοείς ακόμη και την έννοια της. Είμαι φιλόξενος και σε καλοδέχομαι στα μέρη μου με πολλή αγάπη και ανοιχτή αγκαλιά αλλά προσπαθώ και να σε μιμηθώ, όπου υπολείπομαι. Έχεις δίκιο να λες ότι δεν είμαι οργανωτικός, ότι δεν μπορώ να πειθαρχήσω και να εργαστώ επτά καθαρές ώρες και είκοσι λεπτά την ημέρα όπως εσύ, αλλά πώς να μπορώ; Γεννήθηκα ελεύθερος!

Μπορώ όμως, αν χρειαστεί, να διοργανώσω άψογους Ολυμπιακούς αγώνες στη μικρή μου χώρα, να δανειστώ γι’ αυτό το σκοπό και δέκα χρόνια αργότερα να φεύγω από το γραφείο μου τα μεσάνυχτα για να εξασφαλίσω τη δόση για τα χρέη μου. Που τα χρωστάω σε σένα. Όχι σε άλλον. Σε σένα, που απόλαυσες και απολαμβάνεις το ούζο μου και την παγκόσμια ιστορική μου κληρονομιά, εκείνη που σου άφησαν οι πρόγονοί μου. Μιλάω για τον Παρθενώνα, μιλάω για τη φιλοσοφία του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Σωκράτη, τη Δημοκρατία του Περικλή και την ελεύθερη αγορά της από την οποία εμπνεύστηκες για να χτίσεις τη δική μας ενιαία αγορά, την ιατρική του Ιπποκράτη και τόσα άλλα που τώρα ξεχνάω.

 Βλέπεις, έχω και κακή μνήμη. Ή τουλάχιστον, επιλεκτική... Γιατί, εδώ και εξήντα-εβδομήντα χρόνια έχω ξεχάσει όλα όσα πιο πάνω με ανάγκασες να θυμηθώ προς στιγμήν και να σου σούρω. Σε αυτά τα χρόνια εκπαιδεύτηκα λοιπόν να ξεχνάω. Συμβιβάστηκα με τα «υποδουλικά» κατάλοιπα της οθωμανικής κατοχής των τετρακοσίων και πλέον χρόνων που βγήκαν πρόσφατα στην επιφάνεια, και έγινα καλλίτερος. Έμαθα τη γλώσσα σου και τη γλώσσα άλλων, έμαθα να παλεύω σε δύσκολες συνθήκες, πέρασα λογοκρισία και διχασμούς, έχασα πρόσκαιρα το πολυτιμότερο αγαθό που φέρω ως λαός, τη Δημοκρατία μου και ανέχθηκα τη χούντα των Συνταγματαρχών, αλλά τελικά κατάφερα μέχρι σήμερα να ζω ελεύθερος.

Για την ακρίβεια, μέχρι χθες. Μέχρι χθες, που μου έδειξες το αληθινό σου, ανταγωνιστικό, ανάλγητο και υπεροπτικό σου πρόσωπο. Υπέμεινα τη σκληρή και ταπεινωτική Κριτική σου, που επίσης εγώ σου δίδαξα πριν είκοσι πέντε αιώνες και σου ζήτησα στη δύσκολη στιγμή να μου εξασφαλίσεις το δικαίωμά μου σε αξιοπρεπή ζωή. Φαίνεται να αρνείσαι πεισματικά…

Είναι αλήθεια ότι έκανα λάθη. Τα παραδέχομαι, ναι. Όμως, σου έχω ήδη δείξει εμπράκτως τα τελευταία πέντε χρόνια ότι διατίθεμαι να πληρώσω γι’ αυτά. Ψήφισα μνημόνια, θυσίασα κυβερνήσεις, αναδέχθηκα ένα δημόσιο χρέος, το πήρα στην πλάτη μου και το μετέτρεψα εν μέρει σε ιδιωτικό πληρώνοντας δυσβάσταχτους φόρους και ανέχθηκα μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις. Αποδέχθηκα έτσι, «έκπτωση» στην αξιοπρέπεια των γονιών μου και των ανήμπορων πλέον παππούδων μου. Ταπεινώθηκα. Και δεν μου αξίζει.

Ήμουν πάντα αισιόδοξος. Ίσως υπεραισιόδοξος, ίσως και λίγο ματαιόδοξος. Βασικά, ήμουν καλοπερασάκιας. Γλεντούσα τη ζωή, χόρευα, έπινα, το έριχνα έξω. Ήθελα σπίτι με πισίνα και ακριβό αυτοκίνητο. Δούλευα όσο έπρεπε, όχι παραπάνω και σίγουρα δούλευα χωρίς αντικειμενικό στόχο. Ανοργάνωτα, με γραφειοκρατία, χωρίς σύστημα και λίγο-πολύ εμπειρικά, μη επιστημονικά. Χωρίς υποδομή, χωρίς τεχνική γνώση. Έχεις δίκιο να λες ότι τεμπέλιαζα. Έβλεπες όμως, την εικόνα ορισμένων δημοσίων υπαλλήλων, που ως υπεράριθμοι και άνευ χαρτοφυλακίου, ένιωθαν κουρασμένοι ήδη από τις πρώτες πρωινές ώρες πίσω από τον αδιαπραγμάτευτο γκισέ. Δεν έβλεπες όμως εμένα, εμπρός από τον γκισέ, να πληρώνω αβίαστα τους φόρους μου που από την κακοδαιμονία της διοίκησης πήγαιναν σε μαύρες τρύπες.

Έχεις δίκιο να λες ότι δεν διαμαρτυρόμουν. Δεν κατήγγειλα ποτέ τους διαπλεκόμενους πολιτικούς μου. Είτε γιατί όπως σου είπα, φέρω στην πλάτη μου κατάλοιπα οθωμανικής υποτέλειας και κατοχικό σύνδρομο υποταγής, που εσύ μου δημιούργησες ή κάποιοι από εσάς για να  μην είμαι αφοριστικός, είτε επειδή βολευόμουν στην ανοχή του πολιτικού ρουσφετιού μου. Ωραία λέξη! Οθωμανική…

Δε νομίζεις όμως ότι είναι άδικο, για τρεις, πέντε, δέκα, εκατό χιλιάδες διεφθαρμένους πολιτικούς και τις οικογένειες αυτών, που κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα επί δεκαετίες και που σήμερα, ορισμένοι ανεύθυνοι κυβερνώντες με σκοπό την υστεροφημία τους κρύβονται πίσω από μικροπολιτικές επιδιώξεις και πονηρά ψευτοδιλλήματα που μπορούν να αναγνωστούν ποικιλοτρόπως και κατά το δοκούν, να με καταδικάσεις σε βάρβαρο τέλος; Βάρβαρο. Άλλη ωραία λέξη, που θα μπορούσε να ξυπνήσει και τη δική σου μνήμη…

Απορώ. Δεν ξέρω αλήθεια, τι επιδιώκεις.

Αν θες να με τιμωρήσεις, μπορώ να σκύψω το κεφάλι λίγο ακόμα, να δουλέψω σκληρά, να απαρνηθώ το φρούδο, πολυτελή μου βίο, να υποστώ λίγη ακόμη ταπείνωση. Αρκεί να μου εγγυηθείς ότι θα βάλεις κι εσύ λίγη πλάτη, για να σηκωθούμε και πάλι μαζί. Όπως τότε… Για να μπορώ να σε κοιτάζω κατάματα, με εντιμότητα και σεβασμό. Ισότιμα. Όχι δουλικά, όχι μειονεκτικά. Συμφέρει και τους δυο μας.

Αν όμως θέλεις να με εκδικηθείς, δεν μπορώ να καθυποτάξω τον εγωισμό μου, ούτε να σεβαστώ το δικαίωμά σου για επιβολή. Είμαστε ίσοι. Όσο ίσοι ήταν ιστορικά και οι αντίπαλοι όλων των Ελλήνων στον ρου της ιστορίας. Εκείνοι που τις περισσότερες φορές αντί να πέσουν θύματα εκδίκησης έτυχαν αξιοπρεπούς μεταχείρισης και πάντως τους δόθηκε μια ευκαιρία να ανασυνταχθούν. Μην με κάνεις να μετανιώσω για την φιλευσπλαχνία μου. Άλλο τιμωρία και άλλο εκδίκηση…

Στην αρχαία ιστορία μου, Ευρωπαίε, σε εγκατέστησα κληρονόμο.

Στα σύγχρονα χρόνια, ούτε σε τιμώρησα, ούτε σε εκδικήθηκα.

Σήμερα, περιμένω από σένα να δω αν θα συνεχίσεις να απολαμβάνεις το σεβασμό μου, και απαιτώ τον ελάχιστο δικό σου…

Με εκτίμηση,

Ένας θυμωμένος Έλληνας

Το παραμύθι με τα δώρα

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μακρινό φτωχό χωριό, ζούσε μια ευτυχισμένη οικογένεια. Ο μπαμπάς καλλιεργούσε τη γη, μάζευε με μόχθο τους καρπούς της κι έτρεφε έτσι την οικογένεια του. Η μαμά δούλευε τα πρωινά στο σπίτι της πιο εύπορης οικογένειας του χωριού και τα βράδια φρόντιζε για την οικογένεια της, κάνοντας όλες τις δουλειές του χαρούμενου σπιτικού της.

Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, ο πρωτότοκος γιος και τα δύο μικρότερα κοριτσάκια, πήγαιναν στο σχολείο, ενώ βοηθούσαν όπως το καθένα μπορούσε τους αγαπημένους τους γονείς, εκτιμώντας τον κόπο και τις θυσίες που έκαναν εκείνοι για να τα μεγαλώσουν με τον καλύτερο τρόπο!

Κάθε χρόνο, την Παραμονή Πρωτοχρονιάς, η οικογένεια είχε ένα υπέροχο έθιμο. Ο μπαμπάς ντυνόταν κρυφά Άγιος Βασίλης, έπαιρνε δυο μεγάλους μαύρους σάκους, τους γέμιζε με διάφορα δώρα, παιχνίδια, καραμέλες και γλυκά που έφτιαχνε η μαμά και γυρνούσε όλο το χωριό, προσφέροντάς τα στα μικρά παιδάκια, που χοροπηδούσαν απο τη χαρά τους.

Φέτος, ο μπαμπάς δεν τα κατάφερε. Ήταν δύσκολη η χρονιά και τα οικονομικά της οικογένειας τόσο άσχημα που με ζόρι τα έβγαζαν πέρα. Διάθεση δεν υπήρχε και ο μπαμπάς δεν μπορούσε να γεμίσει πια τους σάκους και να μοιράσει χαρά στο χωριό... Ούτε ακόμα και το δικό του χριστουγεννιάτικο δέντρο να γεμίσει με δώρα! Ήταν πραγματικά πολύ λυπημένος...

Και τότε...

Τότε, τα τρία αδελφάκια συνωμότησαν κρυφά απο τους γονείς τους και αποφάσισαν να συνεχίσουν το αξιοζήλευτο έθιμο. Το αγοράκι θα ντυνόταν εκείνο Άγιος Βασίλης, ενώ τα κοριτσάκια θα μάζευαν από τη γειτονιά όσα παιχνίδια δεν χρησιμοποιούσαν τα άλλα παιδάκια, θα τα έβαζαν σε φανταχτερά περιτυλίγματα και θα τα ξαναμοίραζαν στα υπόλοιπα. Έτσι, το έθιμο θα συνεχιζόταν, θα έκαναν περήφανους τους γονείς τους και θα τους χάριζαν την ίδια χαρά με αυτή που εκείνοι έκαναν στο παρελθόν!

Έτσι κι έγινε... Τα κοριτσάκια βγήκαν στους δρόμους, μάζεψαν ό,τι καλό μπορούσαν και τα έδωσαν στον μεγαλύτερο αδελφό τους για να τα τυλίξει σε ωραία χαρτιά και να τα μοιράσει. Οι γονείς δεν ήξεραν τίποτε... Και δεν έπρεπε να μάθουν, πριν μοιραστούν τα δώρα για να μην διερωτηθούν που βρέθηκαν αυτά και χαλάσει η έκπληξη...

Πράγματι, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ο γιος ξύπνησε πιο πρωί από όλους, κι ενώ κάθε χρόνο πήγαινε για τα κάλαντα, φέτος κρύφτηκε στο υπόγειο του ξύλινου σπιτιού και ετοίμασε τα δώρα... Το μεσημέρι, όταν ο μπαμπάς κοιμόταν, ανέβηκε πανω, άνοιξε σιγά σιγά το ντουλάπι με τη στολή του Αϊ Βασίλη, τη φόρεσε και βγήκε στους δρόμους!!!

Άφησε για το τέλος, το δικό του σπίτι... Είχε πια νυχτώσει για τα καλά! Κι όταν χτύπησε την πόρτα και άνοιξε η αμέριμνη μητέρα, μόλις τον αντίκρυσε, αμέσως ξέσπασε σε κλάμματα! Ο μπαμπάς, τρομαγμένος, έτρεξε γρήγορα και μόλις είδε το γιο του ντυμένο Αϊ Βασίλη τον αγκάλιασε βουρκωμένος και του είπε:

- Παιδί μου, συγγνώμη!!! Συγγνώμη που φέτος δεν κατάφερα να σας κάνω ένα τόσο δα μικρό δωράκι και να κάνω εσένα και τις αδερφές σου χαρούμενους!!!

Και τότε πετάχτηκαν από τις κρυψώνες τους τα κοριτσάκια που παρακολουθούσαν, αγκάλιασαν τους γονείς τους που ήταν γονατισμένοι και όλα μαζί τα αδελφάκια, με μια φωνή, είπαν:

- Μα τι λες μπαμπά;;; Φέτος μας έκανες το καλλίτερο δώρο!!! Ήταν η χαρά και η ζεστασιά που νιώσαμε, όταν μαζεύαμε και τυλίγαμε τα δώρα που θα μοιράζαμε!!! Σε ευχαριστούμε τόσο πολύ που μας κάνεις ευτυχισμένους!!!

Κι έτσι, όλοι μαζί, αγκαλιασμένοι και χαρούμενοι υποδέχθηκαν στην είσοδο του σπιτιού τους τον καινούριο χρόνο...

ΔΑΣΟΣ & ΑΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ Τρόποι ανάπτυξης και Αξιοποίησης μετά το Ν. 4280/2014

Ομιλία στην ημερίδα με θέμα: «Το δίκαιο της προστασίας του δάσους, με έμφαση στην αειφόρο ανάπτυξη της περιοχής του Δήμου Μαραθώνα και των γειτονικών περιοχών», που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Μάκρη, το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2014.

Ι.          Video

II.         Κυρίες και κύριοι,

Αποφάσισα να ξεκινήσω τη σημερινή μου ομιλία με το video που μόλις παρακολουθήσατε για έναν λόγο. Την ανάδειξη των ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΝ. Το δάσος και το αστικό περιβάλλον αποτελούν εννοιολογικούς όρους, που μεταξύ τους συγκρούονται, ενώ κάθε νομοθέτημα στοιχηματίζει υπέρ του επιτυχούς συνδυασμού τους.

Η σημασία των δασών ως οικοσυστήματα, είναι αδιαμφισβήτητη, αφού συμβάλλουν στην ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ του φυσικού μας περιβάλλοντος. ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ, μεταξύ του ατομικού και του κοινωνικού δικαιώματος όλων μας στο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον, κατά το άρθρο 24 του Συντάγματος.

Απόρροια αυτής της ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ είναι η γνωστή σε όλους, ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ που στοχεύει στην σύμπλευσή της με την ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ των δασών και ακροβατεί στο σχοινί της αρχής της αναλογικότητας και της στάθμισης κόστους και οφέλους. Με άλλα λόγια, μέσα από τις αντιθέσεις των εννοιών «ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ του δάσους» από τη μία, και «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» από την άλλη, ο στόχος είναι η αρμονική συνύπαρξη. Κι εκεί είναι που στοχεύει και ο πρόσφατος Νόμος 4280 που ψηφίστηκε το περασμένο καλοκαίρι (2014).

Ειδικότερα, στα πλαίσια της ΑΕΙΦΟΡΙΑΣ -που δεν είναι τίποτε άλλο από την φιλική προς το περιβάλλον ΑΝΑΠΤΥΞΗ-, ο νέος νόμος συμβάλλει στη διαφύλαξη των φυσικών πόρων χάριν των επόμενων γενεών, μέσα από την ΣΤΑΘΜΙΣΗ δύο δικαιωμάτων: αφενός του δικαιώματος στο δασικό περιβάλλον κι αφετέρου του δικαιώματος για ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ανάπτυξη, ελευθερία κι απασχόληση.

Στόχος του νομοθέτη, είναι εκ πρώτης, η συστηματοποίηση και επικαιροποίηση του υφιστάμενου πλαισίου ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ στις δασικές εκτάσεις, σε συμμόρφωση με το Σύνταγμα, τη νομολογία, τις διεθνείς οδηγίες αλλά και το ευρωπαϊκό δίκαιο. Συγκεκριμένα, ο Νόμος ταυτίζεται με τη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία στο άρθρο 2 (και δεν είναι τυχαία η τοποθέτηση στην αρχή της Συνθήκης) προσδιορίζει την ΙΣΟΡΡΟΠΗ αειφόρο ανάπτυξη ως έναν από τους βασικότερους στόχους της Ένωσης.

Προφανώς, όλοι διερωτάστε «Πώς»; Η απάντηση είναι με την αξιοποίηση των δασικών πόρων: δηλ., το ξυλώδες κεφάλαιο, τα δασικά προϊόντα, τις ήπιες και ΣΥΜΒΑΤΕΣ με το δάσος ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ και την τουριστική ελκυστικότητα, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα.

Πιο αναλυτικά, ο νέος νόμος καθορίζει συγκεκριμένα μέτρα προστασίας για τη διατήρηση, ανάπτυξη και βελτίωση των δασών, βάσει της αρχής της αειφορίας σε συνδυασμό με το ιδιαίτερο νομικό καθεστώς που διέπει την ιδιοκτησία (στην οποία θα αναφερθεί αμέσως μετά ο συνάδελφος Γιώργος Κατσαβός) και την εκμετάλλευση των δασών. Κι όλα αυτά φυσικά, προς την κατεύθυνση της εξυπηρέτησης του ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ.

Για να μην σας κουράσω περαιτέρω, θα αναφέρω τις ειδικές διατάξεις του νόμου εντελώς επιγραμματικά. Ο νόμος ρυθμίζει λοιπόν:

-        Θέματα κήρυξης εκτάσεων ως αναδασωτέων λόγω καταστροφής μετά από πυρκαγιά.

-        Χρήσεις σε αναδασωτέες εκτάσεις χωρίς να απαιτείται η άρση της αναδάσωσης, επιτρεπτές δηλαδή επεμβάσεις σε αναδασωτέες περιοχές.

-        Την αποφυγή διανοίξεως οδών προσπέλασης, οι οποίες επιφέρουν ιδιαίτερη αλλοίωση του αναγλύφου και συνάμα προκαλούν κινδύνους για την δημόσια ασφάλεια.

-        Τακτοποίηση εκκρεμουσών περιπτώσεων έργων ή έργων που δεν αδειοδοτήθηκαν, όπως για παράδειγμα έργα ύδρευσης ΟΤΑ

-        Πρόνοια για εκμεταλλεύσεις που συνδέονται με τον οικολογικό χαρακτήρα των οικοσυστημάτων -ή καλλίτερα- που δεν είναι απόλυτα ασύνδετες με αυτά.

-        Δυνατότητα πράξεων χαρακτηρισμού ΚΑΙ σε αναδασωτέες περιοχές, με συγκεκριμένες αυστηρές προϋποθέσεις, όπως στην περίπτωση αγροτικών εκτάσεων.

-        Επιπλέον, προσδιορίζονται πλέον με σαφήνεια οι προϋποθέσεις επεμβάσεων σε κτηνοτροφικές αλλά και τουριστικές εγκαταστάσεις, κατασκηνώσεις, λατομικές εγκαταστάσεις, έργα υποδομής, αρχαιολογικές έρευνες, ορειβατικά καταφύγια.

-        Τέλος, σημαντικότατη μνεία γίνεται για τα σχέδια πόλης. Κι αυτό προσέξτε το γιατί παρουσιάζει ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ενδιαφέρον. Ρητά αναφέρεται ότι «δεν επιτρέπεται η ένταξη, δασικού χαρακτήρα εκτάσεων, σε σχέδιο πόλης ή επέκτασή του σε αυτές»….

Κυρίες και κύριοι,

Είναι σαφές ότι ο νέος νόμος επιδιώκει να γεφυρώσει τις προαναφερόμενες ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ και να προσδιορίσει ένα συστηματοποιημένο νομοθετικό πλαίσιο με σκοπό την προστασία των δασών, χωρίς όμως να θίγεται η αρχή της οικονομικής ανάπτυξης κι ελευθερίας.

Συμπέρασμα; Τι άλλο; από μία ΑΞΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΤΑΘΜΙΣΗ των κάθε φορά εξεταζόμενων αγαθών.

Ποιο θα επικρατήσει;

Πού θα γύρει ο ζυγός της Θέμιδος;

Και το σημαντικότερο: ΠΟΙΟΣ θα κρίνει ποιο αγαθό θα επικρατήσει;

Έχοντας νωπή τη μνήμη από το video που παρακολουθήσαμε, αλήθεια, ΕΣΕΙΣ τι πιστεύετε;

Πώς προστατεύεται ένα δάσος; Σίγουρα όχι με τον απλό χαρακτηρισμό του ως τέτοιο. Τα σκουπίδια που είδατε, ο κίνδυνος πυρκαγιάς -στο χρώμα και τον ήχο της οποίας όλοι τρέμουμε,- τα αφύλαχτα δάση και η υπόνοια οικονομικής ΥΠΕΡεκμετάλλευσης που είδαμε, είναι απλά ενδεχόμενα.

Αν εμείς δεν λάβουμε συγκεκριμένα μέτρα για την προστασία των δασών, αν δεν προσφέρουμε τις εθελοντικές μας υπηρεσίες για τη διαφύλαξη του πρασίνου από τις φωτιές, αν δεν κάνουμε μελέτες, ιδίως για την αξιοποίηση της χλωρίδας -η οποία μπορεί να φανεί χρήσιμη στην ΥΓΕΙΑ-, πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι το δάσος προστατεύεται;

Γυρνώντας για λίγο στις ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ, και όπως είδαμε, η σύγχρονη επιτυχία συνοψίζεται στην ταυτόχρονη επιδίωξη της ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ και της ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ. Προσοχή όμως. Ανάπτυξη δε σημαίνει μόνο οικοπεδοποίηση, δε σημαίνει ΜΟΝΟ διαχείριση κατασκευών, δε σημαίνει τσιμεντοποίηση. Εξάλλου, όπως εξηγήθηκε, τα χαρακτηριστικά της βιωσιμότητας και της αειφορίας έχουν προεξέχοντα ρόλο.

Ανάπτυξη σημαίνει ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ πόρων, πλεονεκτημάτων και επεμβάσεων.

Η λειτουργία της ΑΝΑΨΥΧΗΣ, η ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ λειτουργία και ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ αποτελούν πηγές έμπνευσης κι επίδρασης της δασικής φύσης στις εκφράσεις του ανθρώπου, που διαμένει τόσο εντός όσο και εκτός φύσης. Με άλλα λόγια, αποτελούν μερικές μόνο εκφάνσεις της πολυεπίπεδης επιδιωκόμενης ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ.

Με ολοκληρωμένα προγράμματα ορεινής, ημιορεινής ή παραθαλάσσιας οικονομίας, επιτρέπεται η μεγιστοποίηση των αναπτυξιακών λειτουργιών των δασών σε όφελος των τοπικών πληθυσμών. Με την υλοποίηση έργων που στοχεύουν στην αναβάθμιση της οικονομίας και της ποιότητας ζωής προστατεύεται εν τέλει το φυσικό περιβάλλον ως ένα ΔΙΑΡΚΕΣ κεφάλαιο.

Φανταστείτε αυτά να ενδυθούν το χιτώνα της παγκόσμιας ιστορίας του Μαραθώνα. Αν στην περιοχή μας προσελκύσουμε ανθρώπους που επιδίδονται στον ΟΙΚΟΤΟΥΡΙΣΜΟ, με πλήρη συνείδηση των θεμάτων περιβάλλοντος, και τους προσφέρουμε την κουλτούρα της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, θα τους κάνουμε αιώνιους υποστηριχτές της τοπικής μας ευημερίας.

Συνδέοντας, τη γεωργία του Κάμπου του Μαραθώνα με τον ΑΓΡΟΤΟΥΡΙΣΜΟ, το όφελος που θα προκύψει, θα συμβάλλει καθοριστικά στη διατήρηση του οικονομικά ενεργού πληθυσμού του Δήμου μας, ενώ αν όλα τα παραπάνω συνδυαστούν με την κατασκευή έργων υπαίθριας αναψυχής μικρής κλίμακας θα μιμηθούμε προορισμούς που έχουν επικρατήσει ως παγκόσμια πρότυπα. Τα μοναστήρια μας -πολλά εκ των οποίων βρίσκονται αρμονικά ενταγμένα σε δασικές εκτάσεις- μπορούν επίσης να αποτελέσουν πόλο έλξης ειδικής κατηγορίας επισκεπτών.

Κυρίες και κύριοι,

Λύσεις, ιδέες και πλαίσιο υπάρχουν. Υπάρχουν όμως και διλήμματα. Είπαμε! Γεννιόμαστε, διαβιώνουμε και αναπτυσσόμαστε ανάμεσα σε ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ.

Αν είχατε να διαλέξετε μεταξύ από τη μια, της ΑΠΟΛΑΥΣΗΣ που σας προσφέρει μια βουτιά στην καθαρή θάλασσα του Σχοινιά, πλάι στο παρθένο πράσινο του Πάρκου, και από την άλλη, της ΨΥΧΙΚΗΣ ΧΑΡΑΣ που θα απολαμβάνατε αν γνωρίζατε, ότι από τη μαζική συλλογή του καρπού του κουκουναριού από το Πευκοδάσος θεραπεύτηκαν εκατοντάδες παιδάκια που έπασχαν από σπάνιες ασθένειες αλήθεια τι θα επιλέγατε;;;

Το video έδειξε ακριβώς αυτό. Ότι δηλαδή, το ΝΟΜΙΚΟ δε συνάδει με το ΑΠΟΛΥΤΟ.

Σας ευχαριστώ!

Πάνω από τα σύννεφα

Βρίσκεται πάνω από τα σύννεφα.

Είναι μεσημέρι μιας ηλιόλουστης φθινοπωρινής ημέρας και όπως σχεδόν πάντα, κάθεται πλάι στο παράθυρο του αεροπλάνου και ηρεμεί από το άγχος των τελευταίων ωρών, ίσως και ημερών, αγναντεύοντας το θαλασσινό τοπίο κάτω από τα φτερά.

Του αεροπλάνου; Τα δικά του; Αναρώτιεται...

Κάθε φορά που ταξιδεύει, δωρίζει στον εαυτό του αυτή την απόλαυση. Την απόλαυση των λίγων λεπτών της "απογείωσης". Τα έχει πλέον προλάβει όλα, δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο για να κερδίσει κι άλλο χρόνο από την απαιτητική καθημερινότητα κι έτσι ξεκλέβει δευτερόλεπτα για να ευχαριστήσει το Σύμπαν για το δώρο του.

Χάνει τις σκέψεις του ανάμεσα στα σύννεφα, βυθίζει τα κρυφά του συναισθήματα στο μπλε της θάλασσας, κοιτά κατάματα τον καυτό ήλιο που του χαϊδεύει τη μορφή και ...χαμογελάει.

Ελπίζει, αισιοδοξεί, χαίρεται, ευγνωμονεί...

Είναι αυτές οι στιγμές που τον κάνουν να συνειδητοποιεί πόσο τυχερός είναι!

Είναι αυτές οι μαγικές εικόνες που δίνουν νόημα στη ζωή του...

Ο καταχραστής της Ιστορίας

Θα έπρεπε να ντρέπομαι! 

Δηλώνω με περίσσιο θράσος ότι είμαι απόγονος αρχαίων Ελλήνων.

Μα δεν ξέρω σε τι αλήθεια μπορεί να τους μοιάζω...

Δηλώνω ´Ελλην Δημοκράτης και αγνοώ το βάρος και των δύο δήθεν φερόμενων παρά εμού ιδιοτήτων.

Θέλω μονάχα να καταχρώμαι τους τίτλους, γιατί μόνο κατάχρηση μπορεί να είναι ακόμη και η ασυνείδητη  προσπάθεια μου να ταυτιστώ με κάτι τόσο διαφορετικό, κάτι καταφανώς απόμακρο και ξένο...

Αλλά είμαι φύσει και γένει περήφανος! Αγνοώ όμως ότι κάπου έχασα το υπόβαθρό μου... 

Το χειρότερο;

Ακόμη και αν συνειδητοποιώ την ανεπάρκεια μου και την ασύδοτη και μάλλον βλάσφημη συμπεριφορά μου να θέλω να ταυτίζομαι με Εκείνους, δεν αλλάζω, δεν σκύβω από στοιχειώδη ντροπή, δεν υποτάσσομαι, δεν παραδέχομαι, δεν ... Ετσι όμως Δεν προοδεύω! 

Παραμένω στο ένδοξο παρελθόν ως απλός και ίσως τυχαίος "γόνος".

Ενός ένδοξου παρελθόντος, που ουδεμία σχέση με Εμένα έχει.

Υποστηριχτής της Ιστορίας, την οποία φροντίζω επιμελώς να ΜΗΝ επαληθεύω.

Ελευθερία σκέψης, δημοκρατικά φρονήματα, αλληλεγγύη και πρόοδος θα κοσμούν τα λεξικά του μέλλοντος και μόνο εκεί θα ανατρέχω για να τα διδάξω στα παιδιά μου, στα οποία από μικρά θα μάθω, ότι είναι Έλληνες περήφανοι και πολιτισμένοι... 

Θα τους μιλώ για τα θαύματα των κλασικών ετών, το απόγειο της Δημοκρατίας και την ιστορία της πόλης μου, του Μαραθώνα, που έχει ακουστά ολόκληρος ο πλανήτης και θα τα μπολιάζω με πατριωτισμό και ευγενή άμιλλα.

Μετά, θα τα πηγαίνω στη σύγχρονη Εκκλησία του Δήμου για να τους δείξω πώς αυτή η Δημοκρατία έχει εξελιχθεί. 

Κι εκεί είναι που θα αντιμετωπίζω τη Θεία Δίκη κι εν τελεί θα βρίσκομαι εμπρός των ευθυνών μου! 

Τα ίδια μου τα παιδιά θα απορούν για τις διδαχές μου... Θα απογοητεύονται, θα απαξιώνουν τους θεσμούς, θα με περιπαίζουν και, με "πολιτισμένο" ύφος θα με απορρίπτουν...

Όμως εγώ δεν θα το βάλω κάτω!

Γιατί είμαι Έλληνας, Πολιτισμένος Δημοκράτης και όχι βάρβαρος και φυσικά, ανήκω στους ηρωικούς Μαραθωνίτες... 

Μόνο που εκείνοι ήταν πάντα Ενωμένοι έναντι των τρίτων...

Υ.Γ. Όταν ήμουν μικρός, στα παιδικά μου όνειρα ήθελα να βρεθώ στην Αρχαία Αθήνα και να αγορεύσω μεταξύ ίσων, απολαμβάνοντας το ύψιστο δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης της δημοκρατίας μας. Χθες, στον Μαραθώνα, ξύπνησα από τον εφιάλτη...